سخنرانی‌های نوشته‌شده با هوش مصنوعی در حال تسخیر سیاست هستند
توسط: نمایندگان پارلمان بریتانیا کاربران پروپاقرص هوش مصنوعی هستند؛ اما در این زمینه در برابر استرالیایی‌ها و کانادایی‌ها حرفی برای گفتن ندارند
«استیو یِم» (Steve Yemm)، سیاست‌مدار بریتانیایی در ماه ژوئن، یک «پرسش بنیادین» را با نمایندگان همکار خود در میان گذاشت:
چه کسی در حال شکل‌دادن به چه کسی است؟ آیا فناوری در خدمت جامعه است یا جامعه در حال بازطراحی‌شدن برای خدمت به منافع شرکت‌های فناوری است؟
این مقاله را هوش مصنوعی ننوشته است؛ خب، اگر نوشته بود چه؟
شاید ناظران متوجه نشده بودند که فناوری تا چه اندازه عمیقاً همان مداخله‌ای که او مطرح کرده بود را شکل داده است. Pangram، ابزاری برای شناسایی متنی که توسط مدل‌های هوش مصنوعی نوشته شده است، سخنرانی یِم را به طور کامل نوشته‌شده توسط هوش مصنوعی تشخیص داد. یِم برخلاف معمول، آشکارا سهم همکار ماشینی خود را می‌پذیرد. او به اکونومیست می‌گوید: «دفتر من برای انجام وظایف مختلف، از جمله آماده‌سازی سخنرانی‌ها، در چارچوب دستورالعمل‌های پارلمان از ابزارهای بهره‌وری هوش مصنوعی همه‌منظوره استفاده می‌کند.» او در این زمینه به‌هیچ‌وجه تنها نیست.
چگونه نوشته‌های هوش مصنوعی را تشخیص دهیم؟
تحلیل اکونومیست با استفاده از داده‌های Pangram نشان می‌دهد که یک کلمه از هر ۱۰ کلمه‌ای که در مناظرات پارلمان بریتانیا بیان می‌شود، با کمک هوش مصنوعی نوشته شده است (نمودار ۱، پنل بالا). این سهم در حال افزایش است و در سال ۲۰۲۴ تقریباً نزدیک به صفر بود. سایر نمایندگان تمایل کمتری به پذیرش این موضوع دارند. رایج‌ترین واکنش کاربران پروپاقرص هوش مصنوعی در پارلمان، شگفتی و انکار بود. یکی از نمایندگان که به نظر می‌رسد حدود یک‌چهارم سخنرانی‌هایش با هوش مصنوعی نوشته شده باشد، استفاده از این فناوری در محل کار را انکار کرد. او در ادامه افزود که خودش و دستیار پارلمانی‌اش «البته یک شوخی همیشگی با هم دارند؛ اینکه سبک نوشتاری او اغلب از کلیشه‌ها و الگوهای رایج در متن‌های تولیدشده با هوش مصنوعی استفاده می‌کند.»
بریتانیا در این زمینه منحصر‌به‌فرد نیست. در میان مجالس قانون‌گذاری انگلیسی‌زبان، نمایندگان استرالیا و کانادا بیشترین استفاده را از هوش مصنوعی دارند و سخنرانی‌های آنها سه برابر بیشتر از سخنرانی‌های نمایندگان بریتانیا توسط این ابزارها به‌عنوان متن تولیدشده با هوش مصنوعی شناسایی می‌شوند (نمودار ۱، پنل پایین). اعضای مجلس نمایندگان آمریکا نیز فاصله زیادی با آنها ندارند. مجلس اعیان بریتانیا، با وجود تصویر سنتی و قدیمی‌ای که از آن وجود دارد، بیشتر از مجلس عوام از هوش مصنوعی استفاده می‌کند. در میان مجالسی که بررسی شده‌اند، مجلس نمایندگان نیوزیلند و سنای آمریکا کمترین میزان استفاده از هوش مصنوعی را داشته‌اند.
«راب یِتِن»، نخست‌وزیر هلند، در اوایل سپتامبر با انتشار گزارشی در روزنامه روزانه Volkskrant گرفتار شد؛ این روزنامه فاش کرد که بسیاری از پست‌های او در شبکه‌های اجتماعی، از جمله پستی درباره بزرگداشت قربانیان یک سانحه هوایی و پستی در عذرخواهی بابت میراث استعمار، با هوش مصنوعی نوشته شده بودند. یِتِن بابت این موضوع عذرخواهی نکرد و قصد دارد به این کار ادامه دهد. یک تحلیل جدید دیگر نیز نشان داده است که یک‌سوم قوانین پیشنهادی در پارلمان نروژ حاوی متن تولیدشده با هوش مصنوعی بوده‌اند.
فعلاً نثر تولیدشده با هوش مصنوعی به شکلی دردناک از متن عادی بیرون می‌زند. چت‌بات‌ها نیز سراغ همان چند فرمول تکراری می‌روند. ابزارهای تشخیص هوش مصنوعی صرفاً به دنبال یافتن ساختارهای مشکوک نیستند؛ این ابزارها، درست مانند مدل‌هایی که برای شناسایی‌شان آموزش دیده‌اند، بر روی پایگاه‌های داده عظیمی از متون آموزش داده می‌شوند. Pangram اکنون اعلام می‌کند که تنها یک مورد مثبت کاذب در هر ۲۴ هزار مورد می‌یابد. پژوهشگران دانشگاه شیکاگو نیز در بررسی خود، برای متن‌های طولانی‌تر، به نرخ خطایی «نزدیک به صفر» دست یافته‌اند. در داده‌های پارلمان نیز این ابزار تنها تعداد بسیار اندکی از سخنرانی‌های مربوط به دوره پیش از عرضه ChatGPT در نوامبر ۲۰۲۲ را به‌عنوان متن تولیدشده با هوش مصنوعی شناسایی می‌کند.
بیش از نیمی از نمایندگان بریتانیا تقریباً هیچ استفاده‌ای از هوش مصنوعی برای نوشتن سخنرانی‌های خود ندارند؛ اما نمایندگانی که از آن استفاده می‌کنند، معمولاً کاربران پرمصرف‌تری هستند (نمودار ۲). بسیاری از آنها از جدیدترین گروه نمایندگان هستند که نخستین‌بار در سال ۲۰۲۴ به پارلمان راه یافتند.
در میان نمایندگان عادی پارلمان که عضو کابینه یا رهبری حزب نیستند، حزبی که بالاترین نرخ استفاده از هوش مصنوعی را در سخنرانی‌های خود دارد، لیبرال‌دموکرات‌ها هستند (نمودار ۳). سخنرانی‌های رهبران احزاب و وزیران که تیم‌های نویسندگی سخنرانی و منابع بیشتری در اختیار دارند و بیشتر تحت نظارت هستند، به‌ندرت به نظر می‌رسد با هوش مصنوعی نوشته شده باشند.
این احتیاط احتمالاً تصمیم عاقلانه‌ای است. نظرسنجی‌ای که مؤسسه مشاوره‌ای Public First برای اکونومیست انجام داده است، نشان می‌دهد که رأی‌دهندگان بریتانیایی به‌شدت با استفاده سیاست‌مداران از هوش مصنوعی برای نوشتن مخالفت دارند؛ هرچند با استفاده بازاریابان، دستیاران یا حتی معلمان از این فناوری مشکلی ندارند (نمودار ۴).
رأی‌دهندگان همچنین استفاده از هوش مصنوعی در سخنرانی‌ها را بیش از هر نوع دیگری از نگارش سیاسی نمی‌پسندند؛ حتی بیشتر از استفاده از آن برای نوشتن پیام‌های شخصی تسلیت به رأی‌دهندگان. در رتبه بعدیِ موارد نامحبوب، اسناد سیاست‌گذاری نوشته‌شده با هوش مصنوعی قرار داشتند؛ اسنادی که آنها نیز در وست‌مینستر افزایش یافته‌اند.
آیا هوش مصنوعی در حال تصاحب نگارش اسناد سیاستی در وست‌مینستر است؟
نه سیاست‌مداران و نه هوش مصنوعی محبوبیت ویژه‌ای ندارند؛ بنابراین تعجب‌آور نیست که ترکیب این دو، یعنی سخنرانی‌های تولیدشده با هوش مصنوعی، با مخالفت عمومی مواجه شود. بااین‌حال، خشم افکار عمومی قابل‌درک است. رأی‌دهندگان، نمایندگان را انتخاب می‌کنند تا در پارلمان از جانب آنها سخن بگویند؛ واژه «پارلمان» نیز ریشه در واژه فرانسوی به معنای «محل گفت‌وگو» دارد. این مناظرات به‌ندرت اوج فن خطابه محسوب می‌شوند. امروزه تمرکز نامناسبی بر شکار بخش‌هایی از سخنرانی برای انتشار در شبکه‌های اجتماعی وجود دارد و کار واقعی نوشتن سخنرانی نیز معمولاً به کارکنان سپرده می‌شود. بااین‌حال، شانه خالی‌کردن از کارِ شکل‌دادن به یک استدلال، این خطر را دارد که کاری را که نمایندگان برای انجامش انتخاب شده‌اند، به‌صورت خودکار به ماشین‌ها واگذار شود.
نگرانی درباره نثر رباتیک نیز به سیاست محدود نمی‌شود. «آلن لاکی» که زمانی نویسنده سخنرانی «سر کی‌یر استارمر»، نخست‌وزیر بریتانیا تا همین اواخر، بوده است با نگرانی می‌گوید: «سخنرانی‌نویسی سهل‌انگارانه به سیاست سهل‌انگارانه منجر خواهد شد. ما ایده‌ها را از طریق نوشته‌هایمان منتشر می‌کنیم. این کار شبیه به گوگل مپس یا سازمان نقشه‌برداری بریتانیا نیست؛ حالا دیگر پای مسائل بسیار مهم‌تری در میان است. این موضوع برای فرهنگ تاریخی ما بنیادی است.»
آینده‌پژوهان گمانه‌زنی کرده‌اند که سیاست شاید یکی از معدود حرفه‌هایی باشد که نمی‌توان آن را خودکار کرد؛ شاید چیزی شبیه به روحانیت. (هرچند پاپ نیز در اوایل سال جاری مجبور شد از روحانیون بخواهد برای نوشتن موعظه‌های خود از هوش مصنوعی استفاده نکنند.)
تحلیل اکونومیست از هشدار پاپ نسبت به هوش مصنوعی
آیا مردم واقعاً نمی‌خواهند به‌جای ماشین‌ها، انسان‌ها نماینده آنها باشند؟ اما درحالی‌که نمایندگان گرفتار کمبود وقت به سراغ چت‌بات‌ها می‌روند، هوش مصنوعی همین حالا در حال ایجاد جای پایی در سیاست است.
گزارش حاضر در نسخه September 26th 2026 نشریه The Economist منتشر شده است.
